Podcast: De eerste zin (vd EO)

Podcast De eerste zin Lichter dan ik

wie op onderstaande foto klikt, hoort mij ruim een half uur lang over mijn boek praten! (leuk he?)

 

Podcast De eerste zin Lichter dan ik

2 Comments

  • Reply November 1, 2019

    A.M. Versteeg

    beste Dido Michielsen,

    Ik heb het boek “lichter dan ik” in een ruk uitgelezen. Ik zat in een dergelijke situatie, mijn opa was nederlander en KNIL officier in Indië. Hem werd een njai toegewezen. Als ze zwanger raakte moest ze weg. Mijn opa heeft haar niet weggestuurd, is niet met haar getrouwd, dat was helemaal “not done” en heeft 5 kinderen gekregen. Pas toen hij gepensionneerd werd is hij teruggegaan naar Nederland, heeft toen nog een kind gemaakt (mijn moeder) en is een paar jaar later met mijn oma getrouwd. Mijn moeder is nooit in Indië geweest. Haas drie zussen en twee broers zijn er geboren en getogen. De zussen werden naar een franse kostschool in Nederland gestuurd voor de middelbare school. De twee broers zijn omgekomen en liggen begraven op een erebegraaIfplaats.
    Als kind interesseer je je niet voor dergelijke situaties. Nu ik zelf ouder, al lang moeder en nu ook oma ben, intrigeert het me mateloos. Alle mensen die me misschien iets meer hadden kunnen vertellen zijn al lang overleden. Met mijn man ben ik een jaar geleden op zoektocht gegaan naar de roots van mijn oma, die ik nooit gekend heb. Ze zou, volgens de weinige informatie die ik had, een dochter zijn van een bijvrouw van de sultan. Ook zij is dus ontsnapt en heeft geluk gehad dat mijn opa een fatsoenlijke vent was.
    We hebben echter helemaal niets gevonden, leken een spoor te hebben gevonden, maar dat liep op niets uit. Zij heette Tjitjaredjo en mijn opa Wanjon.
    Nu ik uw verhaal heb gelezen heb ik een iets betere kijk gekregen op de situatie vroeger. Hartelijk dank voor het mooie boek.
    Met vriendelijke groet,
    Anne-Marijke Versteeg

    • Reply November 1, 2019

      Dido

      Beste Anne-Marijke Versteeg,
      Wat is het toch treurig dat het zo moeilijk is om meer te weten te komen over onze oermoeders hè? Ik ben blij dat mijn boek iets invult en ze eert. En dat wij (ook ik) ons pas op latere leeftijd echt zijn gaan interesseren voor dit verleden, blijft spijtig, maar helaas kunnen we dat niet meer terugdraaien.

      Met vriendelijke groet, Dido.

Leave a Reply Click here to cancel reply.

Leave a Reply to A.M. Versteeg Cancel reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.